Od pewnego czasu wraz z otwarciem Polski na bardziej rozwiniętą Europę i jej prawodawstwo zaczął się upowszechniać formalny podział prac wykonywanych na wysokości na dostęp budowlany i dostęp linowy.

Alpinizm przemysłowy zwany od niedawna – jako kalka sformułowania angielskiego – dostępem linowym (rope access), to forma wykonywania prac na wysokości, podczas których specjalistyczny sprzęt ochrony osobistej oprócz funkcji ochrony przed upadkiem z wysokości, daje możliwość dotarcia do stanowiska pracy i wykonania samej pracy z użyciem dodatkowej liny. Tzw. lina robocza zastępuje więc takie tradycyjne metody dotarcia do stanowiska pracy jak drabina, podnośnik, rusztowanie, itd.

W formie bardziej zaawansowanej techniki alpinistyczne umożliwiają dotarcie w miejsca trudno dostępne innymi metodami, a więc w ciasne przestrzenie, stropy i spodnie części konstrukcji, konstrukcje zawieszone np. nad wodą.

Skorzystanie z technik alpinistycznych najczęściej skraca czas usługi i nie wymaga tak wielu przygotowań i uzgodnień jak np. montaż tradycyjnego rusztowania. Nie są jednak lekiem na całe zło, wiele czynności na wysokości zwłaszcza wymagających nadzwyczajnej precyzji, czy dystansu od obrabianej powierzchni wymaga jednak innych form dostępu.

Alternatywą, a raczej uzupełnieniem technik alpinistycznych i to znacznie popularniejszą formą wykonywania prac na wysokości jest, i tu znowu sformułowanie per analogiam – dostęp budowlany – czyli wykorzystanie drabin, połaci dachowych, kratownic, słupów z drabinką, szynodrabin, ale także i rusztowań (stojących, przejezdnych i podwieszanych), podestów i podnośników w celu dostania się do stanowiska pracy. Mimo, iż ta metoda również może być wystarczająca i bezpieczna, często nie jest tak wszechstronna jak alpinizm przemysłowy.

Należy pamiętać, że umiejętność pracy w linach jest tylko konieczną podstawą do wykonywania właściwego zawodu (np. malarza, dekarza).